Mostrando postagens com marcador genealogia. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador genealogia. Mostrar todas as postagens

quarta-feira, 10 de junho de 2026

La Semensa Piantà ´nte l’Orisonte


La Semensa Piantà ´nte l’Orisonte 

San Carlo do Pinhal 1880


Quando Pietro Zambelli el ga lassà la contrà de Breda, comun de Fregona, provìnsia de Treviso, l´inverno el regnava ancora sora le coste. Le coline le zera nude e frede, e la brosa la quèrzea i vigneti come ‘na toàia de vero. Su la piasetta de la cesa, le piere le tegneva ancora el fredo acumulà, e el campanil el batea pian pian, come se volesse tirar longhe ogni bateada par segnar el saluto. Le man screpolà de Pietro le portava poco: ‘na valisa de legno reforsà, qualche vestìo piegà a la svelta, un rosàrio, semense impachetà drento un fasoleto de lin e la fede muta de chi no savea cossa che el gavaria trovà.

El viajo fin a Génova el ze stà longo e scomodo: prima con carosse fin a la stazion granda, po’ su un treno che ghe portava drento le montagne e campagni, fermandose ogni tanto. A le soste, ‘ndove le osterie odorava de fumo, suor e vin da pochi soldi, l’ària la gavea sempre ‘na mescolansa de strachessa e speransa. L’imbarco sul vapore, che pareva enorme visto dal cais, el ze stà un tufo in un mondo stránio. El bastimento, pien de emigranti, sbufava fumo grosso dal fumarol mentre el scafo spiantolava con el peso dei soni che el portava.

La traversia de l’Atlàntico la ze sta ‘na lenta disfà de certesse. Ogni zorno, l’odor acre del fondo del bastimento diventava pì pesante, l’ària pì grossa. El caldo, dopo aver traversà l’Equatore, el se incolava a la pele e el penetrava fin ´ntei ossei. L’umidità no dava mai pase e le noti le zera interote da tosse, febre e el spiantolar dei corpi streti. Ghe zera da magnar, ma no come in Itàlia: la mandioca e le banane verde le zera robe stránie par la léngua, e anca l’aqua, cavà dai barili, la gavea gusto de fero.

Dopo quaranta zorni, la vista del porto de Santos la ze vegnesta come promessa e minassia. L’odor de sal e legno bagnà se mescolava con el rumore confuso a bordo. Òmeni urlava òrdini, caricava casse, menava i passegieri in file e ufissi improvvisà. El sbarco el ze stà lento e faticoso, e la prima vista del Brasile no la ze stà un paradiso verde, ma un labirinto de baraconi, sudor e urli in léngue sconossù.

Da quela confusion, Pietro e i compagni i se ´ndà fin a la stassion del treno. La montada de la serra fin a la capital de la provìnsia la ze stà come passar ´na muraia verde. La locomotiva sbufava, butando fumo che se mescolava a la nèbia. Da la finestra, lù vardava la foresta spessa, con àlbori che pareva rivar fin al celo e liane che penzolava come corde de bastimenti invisìbili. L’ària cambiava con el salìr: pì fresca, ma piena de umidità e odor novi.

A San Paolo, i ga restà tre zorni ´ntela ciamà “Casa del Imigrante”. El edifìssio, grande e rumoroso, tegneva decene de famèie serà, ognuna con la so stòria, el so timor e la so speransa. I coridoi streti i zera un grovìglio de valise, putei che coreva, cusine improvisà e preghiere mute. Lì lori ricevea istrussion, i zera spartì come serviva ai paroni e i firmava carte che quasi nissun el zera bon de leser fin in fondo.

Dal terzo zorno in poi, la nova partensa, adesso par l’interno la ze stà segnà da un altro viaio in treno. Stavolta, el paesàgio se spalancava in pianure e coline, con la tera rossa che contrastava con el verde de la vegetassion. Intorno ai binari, le fazende spuntava sparse, con le case-grandi e le file de piantassion. El caldo aumentava con el ´ndar via da la montagna, e la pòlvere del viao se incolava a la pele come un mantelo.

San Carlo do Pinhal el ga ricevù Pietro con un sole feroce e un vento pien de pòlvere. Lì, le famèie le zera portà a le proprietà che loro le dovea tegner neto. Pietro el ze stà destinà a ‘na fazenda ‘ndove el cafè dominava l’orisonte. La tera che ghe ze stà consegnà no la zera un regalo, ma un contrato de laoro assalarià: un peso da coltivar, con la racolta par el paron. El suolo, ancora vèrgine,el zera coerto de erba bassa e àlbori storti.

L’adatamento el ze stà duro. El clima massacrava, el magnar el zera scarso e el laoro pesantìssimo. El cafè el domandava pasiensa e cura; ogni pianta messa in tera la gavea bisogno de ombra, strame e vigilansa contìnua. El laoro scominsiava prima del sol e finia quando la note la gavea za coerto i cafesai, ma el caldo continuava a rivar su da la tera come un fogo soto.

Le fadighe no le zera so ´ntel corpo. El mancar de la tera natia la zera un peso costante. Breda, con i so vigneti e le montagnete, la pareva sempre pì lontan, come un sònio scolorì. Ma Pietro tegneva drento de sé la stessa testardessa de tanti emigranti: la voia de no piantarla. A ogni fila de cafè curada, a ogni peso de tera netà, lù piantava no so radisa de piante, ma radisa sue.

El tempo el ze passà. Le prime racolte no le ga portà richessa, ma le ga tegnù la vita. Con fatighe in pì, laorando ´ntei mutironi, aiutando a far case e siapando lavori pesanti fora de la fazenda en zorni lìbari, Pietro le ga sparagnar qualche scheo. Ani dopo, lu el ga comprà un toco de tera visin a la sità. No el zera tanto, ma la zera soa.

Lu el ga fato con le so man ‘na casa de baro e legno, semplice, con el teto coerto de foie de palma. Soto l’ombra del so cortil, el ga piantà le semense che el avea portà da Breda. Tra queste, ‘na vigna che la ze spuntà tìmida ma forte. Quando le prime foie le ze vegnù fora, lù el ga capìo che, in qualche maniera, la lontanansa no gavea roto i legami con la tera de origine.

La vita a San Carlo no la zera mai stà fàssile. El laoro el zera duro e el guadagno lento. Ma ogni peso de tera coltivà, ogni pianta che rivava su, ogni stagion che vegniva, la zera ‘na vitòria muta. Pietro no el ga trovà el paradiso promesso dai folieti lesi in sacrestia a Breda. Quelo che el ga trovà el ze stà ‘na tera che domandava tuto e rendeva poco, ma ‘ndove, con paciensa, lù el ga costruo quel che no gavaria mai avù se fusse restà.

Lì, drento el caldo e la pòlvere, Pietro lu el ga capìo che la vera promessa no la zera drento l’orisonte che l’avea seguì, ma ´ntela vita che, passo dopo passo, l’avea costruì con le so man.

Nota del Autor

Mi go scrito sta stòria parchè ghe ze semense che no se pol lassare indrìo. ‘Na de ste semense la ze la memòria. La Semensa Piantà ´nte l’Orisonte la ze nassesta par dar vose a quei che, come Pietro Zambelli, i ga lassà le contrà drìo le montagnete par traversar el mar e ‘ndar a incontrar ‘na tera che la zera tanto dura quanto promessa. Sta stòria la ze ‘na memòria a quei pionieri che, partindo da Breda, Fregona, Treviso e tanti altri paeseti, i ga passà l’oceano portando con lori no so ‘na valisa e qualche feramenta, ma anca la dignità e la vita intera.

Mi go messo San Carlo do Pinhal parchè el ze lì, tra el caldo de la tera rossa e l’odor de cafè novo, che mile stòrie sensa nome le ga siapà forma. E se no le se conta, ste stòrie le va perdù par sempre drento la pòlvere dei ani.

Sta òpera la ze dedicà a vu altri, fiòi, nepoti, bisnèpoti e tataranepoti, che incòi camina sora el teren che lori i ga fato a forsa de zapa, làgreme e speransa. Scrivo parchè vegnì saver che el cognome che portè no el ze so ‘na eredità, ma ‘na stòria viva; che el parlar del nono, el gusto de un vin simple o el son de ‘na armónica i porta drio sé sècoli de memòria.

Mi go scrito sta stòria par ricordar che, drio ogni peso de tera, ogni filà de vigne, ogni muro tirà su, ghe zera man che no se gavea mai rendù. E che la vera eredità no la ze so la tera che resta, ma la voia de piantar ‘na vita nova ‘ndove prima ghe zera so ‘na promessa.

Che sta stòria la sia un ritrovarse. Che vu altri, dessendenti, al leser ste carte e sentir l’eco de quei passi che i ze montà sora la sera, i ga siapà el treno par l´ interior e, con ‘na testardessa in silénsio, i ga fato de ‘na promessa un toco de tera vera.

Dr. Luiz Carlos B. Piazzetta



quinta-feira, 4 de junho de 2026

As Colinas e o Oceano


 As Colinas e o Oceano

Da dureza das Langhe ao destino incerto na América: a travessia de Giacomo Rossino


Nas colinas ásperas de Marmora, província de Cuneo, nas Langhe, Giacomo Rossino nasceu em 1891. Filho de camponeses, cresceu com a poeira do feno colada à pele e o cheiro de ovelhas entranhado nas mãos. O mundo dele era um tabuleiro estreito: de um lado, as encostas pedregosas onde o rebanho pastava; do outro, a planície distante, onde a colheita de trigo convocava homens e meninos num esforço que parecia não ter fim.

Ainda jovem, acompanhava o pai para a planície quando o trabalho chamava. Levava consigo um barril pequeno de água misturada com vinagre para matar a sede da equipe, e recebia, como pagamento, dez soldi por dia — um dinheiro que mal servia para manter as botas remendadas. Nas épocas em que não havia trigo, migravam pelas planícies, de uma cascina a outra, como um pequeno exército sem pátria, fazendo o trabalho pesado de bottari. Levavam nos bolsos quatro fatias frias de polenta e dormiam no feno, sempre com a sensação de viver uma guerra silenciosa, travada contra a fome e o cansaço.

A França foi apenas uma ilusão breve, como um clarão que se apaga antes de aquecer. Algumas semanas bastaram para mostrar-lhe a verdade que o vento e as estradas não escondiam: as fronteiras não mudavam o destino dos pobres. Nas manhãs úmidas, o cheiro acre da lenha recém-cortada impregnava as roupas, enquanto a lâmina do machado respondia com um som seco, ritmado, como se marcasse o compasso de uma vida que não avançava. Nos portos e armazéns, os sacos empilhados eram tão pesados quanto os carregados em sua terra natal; apenas o murmúrio das vozes mudava, tingido de um francês áspero, como se até o idioma carregasse o peso da labuta. Ali, sob um céu estrangeiro, percebeu que não importava o país nem a língua: a pobreza tinha o mesmo rosto em todos os lugares — e era um rosto que ele já conhecia. A esperança, no entanto, cruzava o oceano. Três de seus irmãos haviam partido anos antes para os Estados Unidos, trabalhando em serrarias que engoliam homens e árvores na mesma voracidade. Foram eles que enviaram o dinheiro da passagem. Assim, em 1907, Giacomo decidiu deixar Marmora. Não partiu sozinho: vinte e dois conterrâneos, homens e mulheres, embarcaram na mesma aventura.

A despedida foi seca, quase sem palavras. O silêncio não era vazio, mas carregado de tudo o que não se tinha coragem de dizer. Alguns olhares se prolongaram mais do que deveriam, como se quisessem gravar na memória o rosto do outro antes que o mar apagasse qualquer vestígio de certeza. Antes de subir a bordo, receberam as vacinas obrigatórias — agulhas rápidas, frias, aplicadas por mãos acostumadas a cumprir ordens. Logo depois, uma refeição pobre: um po’ baioca, comida de segunda, servida como ração a soldados cansados. Era pouca coisa, mas era o último alimento em terra firme.

No navio, o balanço constante misturava a fome ao enjoo. O casco rangia como se cada onda fosse um teste de resistência, e o ar úmido parecia sempre carregado de sal e ferrugem. A comida era trazida em marmitas até as beliches; a sopa derramando no metal frio, formando poças oleosas que escorriam pelo chão inclinado. O cheiro ácido se espalhava, penetrando roupas, cabelos e até o sono inquieto das noites em alto-mar. Ainda assim, comiam. Não por apetite, mas por instinto — sustentados apenas pela teimosia de quem sabia que, para sobreviver àquela travessia, era preciso resistir a cada colherada.

No porão onde Giacomo ficou, havia mil e duzentas pessoas. O ar era pesado, saturado de umidade e cheiro humano. As mulheres, separadas. Toscani, veneti, lombardi, meridionali — todos unidos pela mesma pobreza, comprimidos lado a lado, partilhando o mesmo calor e a mesma resignação. Cada respiração parecia roubar o pouco oxigênio disponível.

Dois dias ficaram à deriva em mar aberto, presos sob a fúria das ondas que varriam o convés. O escuro do porão se enchia de ruídos: a madeira estalando, a água batendo contra o casco, o som metálico de objetos soltos rolando a cada balanço. Cada rajada fazia tremer a estrutura do navio como se fosse de vidro, e cada tremor se refletia nos olhares tensos, nos dedos agarrados às travessas das beliches.

O capitão, severo, entrou nos alojamentos e advertiu: se a trombeta soasse, seria cada um por si. As palavras caíram como um golpe, deixando atrás de si um silêncio ainda mais opressivo.

A tempestade passou. E, ao amanhecer, viram Nova York. A luz fria da manhã filtrava-se pelas frestas, desenhando linhas pálidas sobre rostos marcados pelo cansaço. O cheiro do porto, com sua mistura de carvão, maresia e fumaça, chegou antes mesmo de a cidade se revelar inteira — um aviso de que, depois de tanto mar, havia terra firme à frente.

Lá, Giacomo encontrou mais de cem homens de Marmora empregados na mesma companhia. Trabalhou na serraria, dez horas por dia, por sete liras e meia. As serras cortavam as árvores com um rugido constante, e os troncos caíam como soldados abatidos. Os italianos eram valorizados por sua resistência: descarregavam vagões, transportavam toras, cortavam tábuas. Os gregos, em grupos separados, faziam outros serviços.

Moravam em barracões de madeira. O cheiro de resina e madeira crua se misturava ao de fumaça das cozinhas improvisadas. A vida era dura, mas não silenciosa: havia bailes improvisados, onde acordeões e violinos arrancavam melodias que, por algumas horas, faziam esquecer a terra dura e o trabalho pesado. Partidas de cartas reuniam grupos em torno de mesas rústicas, iluminadas por lamparinas, enquanto risadas e provocações enchiam o ar. Jogos de bocha ocupavam os pátios batidos de terra, sob o sol, e campeonatos de futebol transformavam clareiras em arenas barulhentas, com gritos, apostas e rivalidades que iam além do jogo. O suor se misturava à alegria momentânea que a música e o esporte podiam dar — um respiro breve antes que o peso dos dias voltasse a cair sobre todos.

Quatro anos se passaram. A América o tratara com dureza, mas sem desprezo. Foram anos de trabalho pesado, de dias longos e noites curtas, de calos que jamais desapareceriam das mãos. Giacomo voltou à Itália, chamado pela solidão da mãe, um chamado silencioso, mas impossível de ignorar. Ao desembarcar, reencontrou o cheiro da terra natal, misturado à sensação de que já não pertencia inteiramente àquele lugar.

Seus irmãos permaneceram nos Estados Unidos, espalhados pelas fábricas e cidades que haviam aprendido a chamar de casa. Também os amigos de Marmora decidiram ficar, vinte e um homens que se dispersaram pelo país estrangeiro como folhas levadas pelo vento. Nunca mais recebeu notícias deles. Os rostos, antes tão próximos, foram ficando distantes na memória, dissolvendo-se como fotografias esquecidas ao sol.

De volta à terra natal, Giacomo carregava duas heranças: a primeira era o corpo endurecido pelo trabalho além-mar; mãos calejadas, ombros firmes e uma fadiga que não se apagava nem com o sono mais profundo. A segunda, um silêncio povoado por rostos que ficaram para trás — amigos, irmãos de jornada, vozes que ecoavam em sua memória como sombras indistintas, presenças invisíveis que o acompanhavam a cada passo.

A vida seguiu, mas com a lembrança constante do navio que partira de Gênova, aquele gigante de ferro que cortara o mar rumo a um destino incerto, e do rugido das serrarias americanas, onde o som das máquinas se misturava ao esforço humano em uma sinfonia de sobrevivência. Tudo isso estava misturado para sempre ao vento das Langhe, que soprava pelas colinas como um sussurro implacável, lembrando-lhe que, embora estivesse em casa, parte de sua alma jamais deixaria o oceano.

Nota do Autor

Escrever a história de Giacomo Rossino não é apenas resgatar o percurso de um homem que atravessou o oceano. É, sobretudo, tocar a cicatriz aberta de uma geração que deixou as encostas áridas das Langhe para enfrentar o desconhecido.

Cada linha desta narrativa nasce do silêncio que ele carregou ao voltar, um silêncio feito de ausências — dos irmãos que nunca mais escreveu, dos amigos de Marmora que ficaram na América e dos anos passados sob o rugido metálico das serrarias. Na travessia de Giacomo está gravada a epopeia de milhares: a mesma partida em Gênova, a mesma ração pobre distribuída no navio, a mesma tormenta que fez tremer a coragem.

Não há heróis nem vilões nesta história. Há apenas a persistência silenciosa de um homem que suportou fome, mar, trabalho e saudade para, ao fim, retornar às colinas que nunca deixaram seu coração.

Registrar a vida de Giacomo Rossino é preservar um fio da imensa tapeçaria da Grande Emigração Italiana. É garantir que, ao se falar de Marmora, das Langhe, de Gênova ou de Nova York, ainda se possa ouvir o eco das botas gastas, o balanço do mar e o som distante das serras, lembrando que a história da América foi também escrita com o suor de homens como ele.

Dr. Luiz Carlos B. Piazzetta

Contracapa do livro

"Entre as colinas áridas das Langhe e o ruído implacável das serrarias americanas, Giacomo Rossino carregou no corpo a dureza do trabalho e na alma o peso do silêncio. Sua história é a de milhares que partiram, levando nos bolsos apenas polenta fria e esperança. Esta é a memória de um homem que cruzou o oceano para descobrir que o verdadeiro destino, às vezes, espera no regresso."

segunda-feira, 23 de março de 2026

Lista de Sobrenomes de Imigrantes Italianos em Ouro Fino MG


Lista de Sobrenomes de Imigrantes Italianos em Ouro Fino MG


Alberti Baggio Bailloni Ballestra Banchieri Bandoria Barci Battisteli Bazzani Bechelli Beghini Beligni Bellini Benni Bernardelli Bernardi Bertelli Bertinatto Bianchi Bolognani Bombacchi Bonini Bressan Bruggin Buonamici Buralli Burza Butti Buttilagaro Cadan Calarezzi Canella Caniello Capacci Caprara Cardani Carpentieri Carrozza Casasanta Castelli Cavallari Cavatoni Cecon Cetolo Chiessa Chincchio Cividatti Clementoni Coldibelli Colombo Coltri Condi Consentino Crestani Cyrillo D'acol Dainezze Dallò Daolio Davini Dellatorre Dellorenzo Del Nero De Luca Doria Farinacci Fatori Favaro Favilla Felice Felippi Ferraresi Ferrari Francelli Franchi Frangelli Furlan Gambaro Gangi Garbi Genovezzi Geraldi Germiniani Gerotto Giacometti Giandozzo Gissoni Golla Gottardi Grassi Guarini Guarizzi Gubiotto Guidi Jannuzzi Larai Lemmi Lomonaco Lucchini Mainardi Mangagnoto Mantovani Marcaccini Marchezelli Marcilio Margini Marinelli Martinelli Massari Massaro Meazzini Medau Megalle Melega Merlo Michelloto Migliori Migliorini Milani Miotto Momesso Montagnolli Morganti Moroli Moroni Mucci Nardini Nardon Natale Navi Negri Nicaretto Oliva Onoratti Pagano Pagliarini Paolo Pardini Parma Patricio Patronieri Paulini Pellicano Penacchi Persinotto Petrarolli Petri Piovesan Polato Poltronieri Pucci Puttini Quaglia Rastelli Riciotti Rigotto Roma Roni Rivelli Rossi Sacchetti Sainatto Salla Semião Serigiotto Sirolli Tadini Tardelli Tardini Tassotti Tecchi Teobardini Togni Tomazzeli Tomazzini Tomazzolli Tonini Torriani Trezza Troisi Tumioto Veronezzi Vicentini Zelante Zerbinatti Zia Zorattini Zucon


Nota

Esta lista reúne sobrenomes de imigrantes italianos relacionados à cidade de Ouro Fino, Minas Gerais, identificados em registros históricos, documentos de época e fontes genealógicas disponíveis. O levantamento não pretende abranger todos os sobrenomes existentes, mas oferecer um panorama das famílias italianas que contribuíram para a formação social, econômica e cultural do município. A lista poderá ser ampliada à medida que novas pesquisas forem realizadas e que descendentes ou pesquisadores compartilharem novas informações.



quinta-feira, 12 de março de 2026

A Evolução dos Sobrenomes da Roma Antiga até a Idade Moderna


A Evolução dos Sobrenomes da Roma Antiga até a Idade Moderna

A palavra sobrenome tem origem no latim cognomen, formado pela união de cum (com) e nomen (nome). Já na Roma republicana, todo cidadão livre era identificado por três nomes distintos.

O primeiro era o praenomen, isto é, o nome pessoal, atribuído no nono dia após o nascimento, chamado de dies nominalis.
O segundo, o nomen, indicava a pertença à gens, sendo comum a todos os membros de um mesmo grupo familiar.
O terceiro, o cognomen, destacava uma característica física, moral ou o local de origem. Com o tempo, tornou-se hereditário e passou a identificar a família, isto é, um dos ramos — patrício ou plebeu — em que se dividia a gensoriginal.

Esse sistema começou a desaparecer com o declínio político, cultural e social que se seguiu à queda do Império Romano do Ocidente, em 476 d.C. O uso do sobrenome latino foi sendo abandonado e substituído pelo simples nome de batismo. Da mesma forma, na vida social e política, as antigas instituições administrativas imperiais foram gradualmente substituídas pelas estruturas da Igreja, com a consolidação do Cristianismo.

O sobrenome, no sentido moderno, começou a se formar entre os séculos IX e X. O surgimento de uma nova organização social e o crescimento dos grandes centros urbanos tornaram indispensável diferenciar pessoas que possuíam o mesmo nome próprio. Nos séculos seguintes, especialmente durante o Renascimento, o uso do sobrenome se espalhou cada vez mais, acompanhando o desenvolvimento cultural, político e econômico da sociedade.

Com o passar do tempo, e de maneiras diferentes conforme a região, o sobrenome tornou-se hereditário e depois obrigatório por lei. Ao longo dos séculos, porém, muitos sobrenomes sofreram transformações. A forma atual pode ser bastante diferente da original, devido a fenômenos linguísticos e fonéticos como a aférese (eliminação de letras iniciais), a lenição (suavização de consoantes), o rotacismo (transformação de um som em r), a síncope (perda de letras internas), entre outros.

A isso se somaram erros de escrita, influências dialetais e até modificações voluntárias, o que torna, em muitos casos, difícil reconstruir a forma primitiva de um sobrenome.

Tipos de sobrenomes e suas origens

Quanto à raiz e ao significado, os sobrenomes italianos podem ser organizados em grandes grupos:

 Toponímicos e étnicos – indicam o local de origem da família ou do indivíduo (Genovesi, Mantovani, Spagnolo).
• Derivados de nomes próprios – baseados no nome de batismo de um antepassado, incluindo patronímicos e matronímicos (Nanni, Franceschini, Di Giulio, Di Maria).
• Augurais, protetivos e de expostos – surgidos na Idade Média, expressam votos de sorte ou proteção ao recém-nascido (Benvenuti, Bonaventura, Nascimbene; entre os expostos: Diotaiuti, Diotallevi).
• De apelidos – ligados a características físicas, morais ou a episódios marcantes (Rossi, Grassi, Gobbi, Astuti, Fumagalli).
• De ofícios, cargos ou títulos – relacionados à profissão, função ou posição social, militar ou religiosa (Ferrari, Barbieri, Medici, Capitani, Preti).
• De nomes clássicos ou literários – inspirados em tradições latinas, gregas ou cavaleirescas (Virgili, Achilli, Polidori, Lancellotti).

Nota do Autor

Este texto nasce do desejo de compreender mais do que palavras herdadas — nasce da vontade de tocar as raízes da identidade. Cada sobrenome carrega séculos de memória, trabalho, fé e resistência. Ao percorrer sua evolução desde a Roma Antiga até os nossos dias, revisitamos não apenas a história dos nomes, mas a história silenciosa das famílias que atravessaram o tempo, moldadas por perdas, esperanças e recomeços. Que estas linhas despertem no leitor não só curiosidade, mas também reverência por aqueles que, sem saber, nos legaram o mais duradouro dos patrimônios: o nome que nos chama pelo passado e nos projeta no futuro.

Dr. Luiz Carlos B. Piazzetta



domingo, 22 de fevereiro de 2026

Lista de Alguns Sobrenomes de Imigrantes Italianos na Hospedaria Horta Barbosa em Juiz de Fora MG

 


Lista de Alguns Sobrenomes de

 Imigrantes Italianos que passaram pela 

Hospedaria Horta Barbosa 

Juiz de Fora MG


Aggio

  • Aldighieri

  • Alti

  • Andreini

  • Anghietti

  • Arcangeli

  • Arvenghi

  • Baldazzi

  • Baldi

  • Baldiserotto

  • Balleon

  • Baratella

  • Barbi

  • Barbini

  • Bazzeggio

  • Bellato

  • Belletto

  • Berardi

  • Bergamini

  • Bernardi

  • Bertinazzi

  • Boarati

  • Boeri

  • Boldrin

  • Bonfigioli

  • Borile

  • Boscariol

  • Braga

  • Buontempi

  • Burato

  • Busasca

  • Carpanese

  • Casagrande

  • Casarin

  • Cassina

  • Cassis

  • Cavalli

  • Cesario

  • Cesati

  • Chilese

  • Cogo

  • Cortese

  • Curiani

  • Ermi

  • De Rosso

  • Dedin

  • Dian

  • Doro

  • Drudi

  • Duse

  • Facca

  • Faccio

  • Faggionato

  • Felippe

  • Ferri

  • Filippini

  • Fiviani

  • Gamba

  • Gambati

  • Gatto

  • Grava

  • Guerra

  • Locatelli

  • Lusti

  • Maccadanza

  • Maffialetti

  • Maggiolo

  • Malotto

  • Maltoni

  • Mamponin

  • Mancini

  • Mantovan

  • Marzano

  • Marzin

  • Masega

  • Mattioli

  • Mazzuccato

  • Melisen

  • Mesilon

  • Michieletti

  • Migani

  • Meloni

  • Milani

  • Monfardini

  • Moscardo

  • Muzzioli

  • Nati

  • Nicolini

  • Noris

  • Ottaviani

  • Paltrinieri

  • Pandin

  • Pareschi

  • Parosi

  • Pasin

  • Patuzzo

  • Pavan

  • Pezzetini

  • Piccioni

  • Piccolo

  • Pironi

  • Pistore

  • Pozzolo

  • Presti

  • Ricci

  • Rincini

  • Riz

  • Ruffato

  • Sabadin

  • Sadocca

  • Salvatico

  • Salviato

  • Santinelli

  • Savoretti

  • Signorelli

  • Sotterina

  • Suman

  • Tambo

  • Tangheri

  • Terzi

  • Testa

  • Tinti

  • Tisiot

  • Tittonei

  • Tonello

  • Topa

  • Tramarin

  • Trapolli

  • Travellin

  • Vacchi

  • Vandi

  • Vani

  • Vezzole

  • Villa

  • Vio

  • Zambon

  • Zardetto

  • Zordan


    Nota explicativa do tema

    Este levantamento reúne os sobrenomes de alguns imigrantes italianos que passaram pela Hospedaria Horta Barbosa, em Juiz de Fora, Minas Gerais, importante ponto de acolhimento de recém-chegados ao Brasil. A lista auxilia descendentes na busca de raízes familiares, contribui para estudos genealógicos e preserva a memória da imigração italiana no país. Além de nomes, ela revela trajetórias, identidades e a formação histórica da região.

    Dr. Luiz Carlos B. Piazzetta


  • quarta-feira, 18 de fevereiro de 2026

    Sobrenomes Italianos em Valentim Gentil SP


    Sobrenomes Italianos em 

    Valentim Gentil SP


    A

    Abelani

    Albertoni

    Andreto

    B

    Bacarol

    Baldissera

    Balestrin

    Baptista

    Barbieri

    Barbim

    Baretto

    Barettone

    Bassetto

    Belini

    Beneduzzi

    Bissi

    Boarollo

    Bolonhese

    Bonadio

    Bonan

    Bonil

    Borlinam

    Boronezi

    Bortoluz

    Bosquette

    Bovo

    Brancalhone

    Brevighieli

    Brighenti

    Brumato

    Brunelli

    Bruzadim

    Bunan

    C

    Caguela

    Caligiuri

    Campanhola

    Caparrozi

    Casale

    Casqueti

    Cavalim

    Cavassan

    Cesare

    Cessolo

    Charpeletti

    Chiareli

    Chiqueto

    Ciconi

    Cleriani

    Colevati

    Combinato

    Crespi

    Curti

    D

    Dal Bem

    Demiani

    Del Armelindo

    Del Coli

    Del Nori

    Delanio

    Delcole

    Destefani

    Domene

    Donato

    Donda

    Doti

    F

    Fabricio

    Facinconi

    Falchi

    Fanelli

    Fantin

    Fávero

    Feldrin

    Ferraresi

    Ferrari

    Finotti

    Flavio

    G

    Gabi

    Galerani

    Ganzella

    Garetti

    Garutti

    Gasparetto

    Gaspari

    Gasques

    Gavioli

    Geanini

    Gilioti

    Glerian

    Grande

    Guarizo

    L

    Lenarduzzi

    Leonardo

    Leonato

    Loncarcci

    Lorenzo

    Lucca

    M

    Magre

    Magrini

    Mainarti

    Manxini

    Marangone

    Marangoni

    Maranini

    Marchi

    Marcusso

    Mariane

    Mariani

    Mariano

    Marin

    Mazinote

    Mataragia

    Mataragio

    Mazete

    Megiani

    Milan

    Moreti

    Munhato

    N

    Negri

    Neodi

    Noveli

    Novelli

    O

    Orlandelli

    Orlando

    P

    Pampana

    Pampolin

    Pantano

    Papali

    Passarin

    Paulani

    Paulique

    Paviani

    Pedro

    Pelarin

    Penachioni

    Petineli

    Pierini

    Pianta

    Pietrobom

    Pinati

    Pirola

    Polastro

    Polizeli

    Previ

    Prieto

    Puga

    Pupim

    Q

    Quiaroti

    R

    Rabelo

    Reco

    Rego

    Risseto

    Romano

    Roncolato

    Rossetti

    Roveri

    Rovina

    Rubiati

    S

    Safioti

    Savoine

    Scarin

    Strada

    T

    Toloi

    Tondato

    Tozatti

    Trolese

    V

    Vanetti

    Venancio

    Venturini

    Verdi

    Vicentin

    Vilches

    Z

    Zanelato

    Zanfolin 

     


     

    quarta-feira, 4 de fevereiro de 2026

    Sobrenomes Italianos em Vila Simonsen - Votuporanga SP

     


    Sobrenomes Italianos em Vila Simonsen 

    Votuporanga SP


    B

    Baraciolli

    C

    Cavalari

    F

    Fiorentino

    L

    Langoni

    M

    Magossi

    N

    Nossa

    P

    Perinelli

    S

    Selosso


    Nota do Autor

    Esta lista reúne sobrenomes de origem italiana presentes em Vila Simonsen, distrito de Votuporanga (SP), com o objetivo de preservar a memória das famílias que ajudaram a formar a identidade local.

    Mais do que uma lista de nomes, este post é um tributo aos imigrantes e descendentes que, com esforço e esperança, construíram sua história no interior paulista.

    Dr. Luiz C. B. Piazzetta



    quinta-feira, 29 de janeiro de 2026

    Sobrenomes de Imigrantes Italianos em Poços de Caldas MG

     

    Sobrenomes de Imigrantes Italianos em Poços de Caldas MG


    Acciari - Agostini - Aiello - Allara - Alessandri - Alvisi - Amadio - Ambrogi - Andracoli  - Andrea - Annoni - Antonelli - Archangeli - Arcipreti  - Arnise - Arruga - Artioli - Audizio - Avanzi - Aversa - Bacco - Balbia - Balestri - Ballerini - Barbon - Bartoli - Barbieri - Basilio - Batta - Beccaro - Belelli - Beliato - Belloggi - Beltrame - Benetti - Benozzati - Berarda - Berlinari - Bernardo - Bertozzi - Beni - Bernia - Bianchi - Bianchetti - Bianucci - Bidoni - Biliano - Blaschi - Boggio -  Bonadero - Bonelli - Bonini - Bonvicino - Boratto - Borelli - Borinato - Braghetta - Braz - Bresaulo - Bressane - Broccardo - Brunacci - Brunelli - Brunetti - Buda - Buscia - Cagnani - Calderaro -  Camillo - Campana - Canali - Caniato - Capitani - Caponi - Cappelli - Cappello - Carbone - Cardillo - Cardirali - Carletti - Caruso - Casadei - Casali - Cascella - Casella - Castellani - Cavazzoni - Cavini - Cecchini - Ceci - Centola - Cherchiai - Cerpoloni - Cerri - Cestaro - Cheberle - Chiado - Chinate - Cinquini - Ciancaglino - Cinelli - Clemente - Cobatto - Comissi - Conci - Contiero - Coraini - Corona - Corradi - Cosentino - Cunico - Curcio - Curia - Dalla Rosa - Dalmo - Dal Poggetto - D'ambrosio - D'angelo - Danza - Darioli - Delfino - Della Santina - Del Sarto - Del Vecchio - De Liberador - De Luca - Denubilo - De Parolis - Depiaggio - D'este - De Stefani - De Stefano -  De Simone - Dianda - Digro - Di Lorenzo - Dinucci - Discorio - Diotisalvi - Donadio - Donzelli - Driussi - Dupanda - Durante - Emanuelli - Emiliano - Errico - Fabri - Fagnani - Falchetta -  Fantozzi - Fazzi -  Fazzi - Fazzini  - Felizia - Ferrara - Ferrari - Ferraris - Ferro - Ferron - Filardo - Finelli - Finotti - Flaminio - Forni - Fortunato - Franco - Franzini -  Frediano - Fresati - Frison - Frusato - Furchi - Gaglia - Galeazzi - Galise - Gambini - Garavello - Garibaldi - Gaspari - Gasparini - Gatti - Gerini - Gesualdi - Ghilardi - Ghirlanda - Giacometti - Gianelli - Gianmarini - Gianni - Gianotti - Gibin - Giglioti - Gilberto - Giorgetti - Giorgi -  Girolami - Giuntoli - Giusti -   Goffi - Gomirato - Gonzo - Gorrasi - Grandinetti - Grazia - Grazia - Ghetti - Guazzelli - Guelfi - Guerra - Guglielmucci - Gugliotti - Infante - Incrocci - Ippolito - Jacono - Judice - La Motta - Latronio - Lauria - Legnaro - Lio - Longo - Lorenzini - Loro -  Lovato -  Luciano - Lunardi - Lupetti - Malfi - Mancini - Mandarini - Manfredini - Manone - Mannini - Mannini -Mantovani -  Maran - Marampelli - Marcaccini - Marcante - Marcelli - Maré - Maretti - Maretti- Marini - Marino - Martinelli - Martini - Massari - Matanó - Mattavelli - Mazza - Mazza - Mazzotti - Melzo - Mencarini - Mengali  - Merlo - Metidieri - Merola - Michelotti - Miglioranzi - Milani - Milara - Miniscalco - Mircolongo - Modesti - Mollo - Monge - Monguzzia - Montanelli - Monte - Montevecchio - Moro - Mussolini - Naldoni - Nanni - Nastri - Nastrini - Neofiti - Nespati - Nicodemo - Nigra - Nucci - Nuzza - Occhiena  Olio  Orlandi  Orlandi  Orlandi Orsi   Osti - Pagin  Paladini  Pallagano - Pallini - Panari - Pandolfo - Pandolfo - Pansinipapiani - Pardini - Parini - Parison - Paschero - Pascoli - Pasculli - Pasquini - Pastore - Pastori -  Patteroni - Pavan -  Pavesi - Pelicciari - Pellegrinelli - Pellici - Peppe - Perillo - Perri - Pertini - Peterle - Petrecca - Piccinini -  Piccolo  - Pieracci - Pierantonio - Pierini -  Pieve -  Pigon - Pinola - Piovesan - Pironato - Pistagi -  Pistoresi - Pizzini - Pizzol - Poggetto - Pomarico - Ponteprimo -  Poppi - Possenti -  Prezia - Prospero - Puccetti  - Puig Visconti  - Puglia - Ralangi - Ranga  - Ranauro  - Raspante  - Ratta  - Rebeque - Rebosti - Riccioniridolfi  - Righetto  - Rigucci  - Risola  -  Rizzieri  - Rizzo  - Rochetto  - Rocco - Rosa - Rosi - Rosina - Rotondari - Rotunno - Rugani - Russi - Ruza - Sabaini - Saettone - Sala - Salomone - Salvadori - Salvatore - Salvucci - Sangiorgi - Sanprini - Sandri - Santi - Santolia - Sarti - Sarubbi - Satti - Scabbia - Scala - Scassiotti - Scattolin - Scolari - Sculamiglio - Sergio - Severini - Siciliani - Sgilli - Silvestrini - Solferini - Sozzi - Sparapan - Spini - Stanziola - Stella - Straface - Suppo - Tacconi - Tallone - Tamburi - Tassi - Tassinari - Taviani - Tedesco - Tepedino - Testa - Tivoli - Todescato - Togni - Torquati - Tramonte - Trezza - Troyano - Trotta - Tucci - Valentin - Valtriani - Varallo - Venafro - Venturini - Vergani - Vernacci - Veronesi - Vescio - Vigna - Villa - Virga - Visentini - Viti - Viti - Vizzotto - Zaghetto - Zampieri - Zanelli - Zangrando - Zanni - Zannoni - Zanovello - Zapparoli - Zilli - Zincone - Zono - Zotti - Zuanella


    Nota

    Esta lista reúne sobrenomes de imigrantes italianos relacionados à cidade de Poços de Caldas, MG, com base em registros históricos disponíveis, documentos de época e referências genealógicas. Ela não pretende esgotar todos os sobrenomes existentes, mas oferecer um panorama representativo das famílias italianas que contribuíram para a formação social e cultural do município. Novas informações podem ser incorporadas à medida que surgirem novas fontes e colaborações de pesquisadores e descendentes.


    quinta-feira, 22 de janeiro de 2026

    Vapor Portena 1876 os Passageiros Italianos e a Viagem de Imigração para o Brasil

     


    Vapor Portena 1876 

    Os Passageiros Italianos e Viagem de Imigração para o Brasil  


    Procedência Porto de Le Havre


    Ampozzan 

    Argento 

    Atanasio 

    Bailini 

    Basso 

    Belloni 

    Bergagno 

    Bombassaro 

    Brambilla 

    Capello 

    Capetto 

    Casagrande 

    Conte 

    Crivellati 

    Curiolo 

    Dalle Grave 

    Deboni 

    Ferrero 

    Fizian 

    Fortin 

    Garbin 

    Gaspar 

    Gasperi 

    Giovannoni 

    Gentile 

    Marzorati 

    Masadei  

    Martorano 

    Maddalena 

    Marjetti 

    Patatucci 

    Pratiei 

    Ponzoni 

    Rech 

    Sabben 

    Salvaor 

    Sicilia 

    Susin 

    Tome 

    Valentin 

    Viannesi 

    Vicelli 

    Virgilio 

    Zollet 

    Zucco


    Nota explicativa:

    O presente registro refere-se aos passageiros do vapor Portena, que partiu em 1876 do porto de Havre, realizando escalas na Europa antes de rumar ao Brasil. A lista reúne sobrenomes de imigrantes italianos que integraram esse fluxo migratório do século XIX, importante para estudos de história, memória comunitária e pesquisas genealógicas. Os nomes preservam a grafia histórica original, podendo apresentar variações devido à transcrição de documentos de época, o que é comum em registros de bordo e arquivos migratórios. 

    Dr. Luiz Carlos B. Piazzetta