El Canto de la Lontanansa
Soto el cielo grìso de la tera mia,
co’ i monti in silensio e i prà pien de bruma,
el cuor me restava, ma el corpo partìa,
con ‘na speransa magra che mai no se sfuma.
La fame rodeva le case e i pensieri,
i fioi sensa pan, sensa un doman seguro,
e ‘l pare vardava i campi stranieri
come un destin scrito ´ntel vento scuro.
Su ‘n bastimento vècio, carigo de zente,
tra pianti e preghiere mescolai col mar,
ogni onda granda pareva ‘na mente
che voleva la memòria lontan portar.
Ma dentro el peto brusava ‘na fiama,
la tera lassada no se pol desmentegar,
la vose de nona, el canto de mama,
restava ‘na ancora ´ntel fondo del mar.
E cusì verso el Brasil, tra paura e destino,
co’ man dure e ‘l sogno de un campo novelo,
l’emigrante portava ´ntel sangue fin fino
la so tera antica, più granda del cielo.
Dr. Luiz Carlos B. Piazzetta
Nenhum comentário:
Postar um comentário